تربیت
Tarbiat.Org

توتیای دیدگان زندگانی خاتم پیامبران (صلی الله علیه و آله)
حاج شیخ عباس قمی (رضوان الله علیه)

سیما و ویژگیهای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله‏

از انس بن مالک نقل شده: پیامبر صلی الله علیه و آله نه بسیار بلند قد بود و نه کوتاه؛ چهره‏اش نه بسیار سفید بود و نه گندمگون. موهایش نه بسیار پرپیچ و خم بود و نه فروهشته. خداوند او را در سن چهل سالگی به رسالت مبعوث فرمود. ده سال در مکه و ده سال در مدینه اقامت گزید و خداوند او را در سن 60 سالگی - و در هنگامی که در سر و روی آن حضرت بیش از بیست موی سفید نبود - به سرای باقی برد.
عمر مبارک پیامبر صلی الله علیه و آله در سال رحلت 63 سال بود. (راوی عدد را به تقریب گفته است.)
براء بن عازب گوید: هرگز مردی را با گیسوان بلند و در جامه‏ای گلگون، زیباتر از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله ندیدم. آن حضرت موی بلندی داشت که تا دوشهایش می‏رسید. سینه‏ای فراخ و قدی میانه داشت و اندامش نه چندان کوتاه بود و نه بسیار بلند.
از مولا امیرالمؤمنین علیه السلام نقل است که فرمود: پیامبر صلی الله علیه و آله نه دراز قامت و نه کوتاه بود. کف دستها و پاهایش کوچک نبود. بزرگ سر و درشت استخوان بود و یک رشته موی باریک از سینه تا ناف حضرتش روییده بود. آنگاه که راه می‏رفت متمایل به جلو بود؛ گویا از بلندی به زیر می‏آمد. نه پیش از او و نه بعد از آن حضرت همانند او را ندیدم.
(و نیز) از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل است که در توصیف پیامبر صلی الله علیه و آله می‏فرمود: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله قدی نه بسیار بلند و نه بسیار کوتاه داشت؛ بلکه میانه بالا بود. موهایش نه پرپیچ و خم و نه کاملا فروهشته بود؛ کمی تاب داشت. بدنش چاق و پرگوشت نبود. چهره‏اش گردی خاصی داشت. رویش گندمگون و چشمانش مشکی و مژگانش بلند و کشیده بود. شانه‏اش فراخ و بدنش صاف و خالی از مو و نیکو بود؛ فقط یک رشته باریک مو از سینه تا ناف او رسته بود. کف دستها و پاهایی قطور و مردانه داشت.
با قوت و نیرو راه می‏رفت؛ گویی از بلندی به زیر می‏آید. هر گاه به نقطه‏ای توجه می‏کرد با تمام بدن بدان سو رو می‏نمود. بین دو کتفش مهر نبوت وجود داشت که او خاتم پیامبران بود.
بخشنده‏ترین، راستگوترین، ملایمترین و خوش برخوردترین مردم بود. در نگاه اول، هر که او را می‏دید، هیبت آن حضرت او را فرا می‏گرفت و چون با او معاشرت می‏کرد دوستدارش می‏شد. توصیفگر او می‏گوید: همچون او، نه پیش از او و نه بعد از آن حضرت، ندیدم.
جابر بن سمره گوید: در شبی مهتابی پیامبر صلی الله علیه و آله را در لباسی گلرنگ دیدم، پیاپی به چهره او و قرص ماه می‏نگریستم؛ به یقین چهره او نزد من از ماه زیباتر می‏نمود.
روایت شده که آن حضرت سایه نداشت و هر گاه در مقابل خورشید یا چراغی می‏ایستاد، فروغ او بر نور آنها غلبه می‏نمود.
مردی از براء بن عازب پرسید: آیا چهره پیامبر صلی الله علیه و آله چون شمشیر درخشندگی داشت؟ گفت: نه چون آن، که همانند قرص ماه می‏درخشید.
مؤلف گوید: کعب بن زهیر در قصیده: بانت سعاد...، به این تشبیه اشاره کرده گوید:
ان الرسول لسیف یستضاء به مهند من سیوف الله مسلول
پیامبر شمشیری است از شمشیرهای آخته الاهی که (مردمان) از آن فروغ و روشنایی می‏یابند.
پیامبر صلی الله علیه و آله به او فرمود: بگو:
ان الرسول لنور یستضاء به
پیامبر نوری است که از آن نور و روشنایی می‏گیرند.
از ابن عباس نقل است که: دندانهای پیشین آن حضرت از هم جدا و گشاده بود؛ چون تکلم می‏فرمود، گفتی نور از بین آنها تلألؤ می‏کرد.