تربیت
Tarbiat.Org

توتیای دیدگان زندگانی خاتم پیامبران (صلی الله علیه و آله)
حاج شیخ عباس قمی (رضوان الله علیه)

6 - غزوه بنی قینقاع‏

بنو قینقاع (نون کلمه را مفتوح و مکسور نیز گفته‏اند) تیره‏ای از یهودیان باشجاعت و پایدار مدینه بودند. این غزوه در روز شنبه پانزدهم شوال در ابتدای بیستمین ماه هجرت اتفاق افتاد.
کفار پس از هجرت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به سه دسته تقسیم می‏شدند:
گروه اول - که شامل یهودیان قریظه، و (بنی) نضیر و بنی قینقاع بودند - با پیامبر پیمان بستند که با حضرتش بجنگند و به دشمنان نیز کمک ننمایند.
گروه دوم مانند قریشیان با حضرتش جنگیدند و با وی کینه و دشمنی داشتند.
گروه سوم حضرتش را واگذاشته در انتظار به سر می‏بردند تا ببینند عاقبت کار ایشان چه خواهد شد؛ مانند طائفه‏هایی از اعراب که گروهی از آنان چون خزاعه در باطن با پیامبر همراه بودند و گروهی مانند بنی‏بکر برعکس آنان بودند و گروهی دیگر از منافقان بودند که در ظاهر با پیامبر و در باطن با دشمنان حضرت همکاری می‏کردند.
نخستین گروه از یهودیان که پیمان شکستند بنی قینقاع بودند. رسول خدا صلی الله علیه و آله در ماه شوال و پس از خاتمه جنگ بدر با آنان جنگید. داستان از این قرار بود که بانویی عرب نزد زرگری یهودی آمد. او از زن خواست که چهره‏اش را نشان دهد. زن خودداری کرد. او گوشه‏ای از پیراهن زن را به پشتش گره زد و چون برخاست بدن او نمایان شد و مردم خندیدند. زن فریاد برآورد. مردی از مسلمانان بر زرگر یهودی حمله برد و او را کشت. یهودیان بر آن مسلمان حمله کرده او را به قتل رساندند. میان مسلمانان و بنی‏قینقاع فتنه‏ای به وجود آمد. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله - پس از آنکه ابولبابة بن (عبد) المنذر را بر مدینه گمارد - به سوی آنان حرکت کرد.(419) تا اول ذی‏القعده به مدت پانزده شبانه روز آنان را به سختی محاصره نمود. پرچم مسلمانان در دست حمزه رضی الله عنه بود.
خداوند در دلهای یهودیان ایجاد ترس نمود و بدین ترتیب تسلیم رسول خدا صلی الله علیه و آله گردیدند؛ مشروط بر آنکه اموالشان را به مسلمانان بدهند و زنان و فرزندانشان برای خودشان باقی بماند. حضرت به منذر بن قدامه دستور داد شانه‏های آنها را ببندد. عبدالله بن ابی بن سلول با آن حضرت در مورد آنان گفتگو و اصرار نمود. رسول خدا صلی الله علیه و آله از کشتن آنها صرف‏نظر کرد و دستور داد آنان را باز کنند و از مدینه خارج شوند. آنها به سرزمین أذرعات در شام رفتند. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله از دژهای آنان سلاح و وسایل فراوانی به دست آوردند.
بنی قینقاع هم‏پیمان عبدالله بن ابی و عبادة بن صامت بود. عباده از پیمان آنان خارج گردید و این آیه در شأن او و عبدالله نازل شد:
یا ایها الذین امنوا، لا تتخذوا الیهود و النصاری اولیاء...(420)
(ای کسانی که ایمان آوردید، یهود و نصاری را دوست خود قرار ندهید.)